گلنـدامـا بــه سويـــم دسته اي گـل
فرستـــادي مــرا پــروانـــه كـــردي
مرا كاشانـه چــون غمــخانه اي بـود
تو ايــن غمــخانه را گلــخانه كـردي
ز دسـت قاصــدك گــــل را گـرفتــم
بــه هــر گلبرگ آن صد بوسـه دادم
پـــس از آن با دمي آكنده از شـــوق
بـــه آرامـــي بـــه گلـــداني نهـــادم
شبانـــگه گــرد گـــل پــروانه گشتم
بيــــاد تـــو به گـل بــس راز گفتــم
حكايتـــها كـه با تــو گفتـــه بـــــودم
بــه جـــاي تــو به گلـــها بـاز گفتـم
ميــــان دستــــه گــــــل زنبـقـت را
ز اشـــك چشـــــم گريـــان آب دادم
بنفشـــه را بــــه يـــاد گيســـــوانت
بــه انگشتـــــم گرفتـــم تـــاب دادم
گــل نــاز تـو را بوسيـدم از شــوق
ولي آن گل كجــا نـاز تـو را داشت
نشــاني داشت از بـــوي تـــو امـــا
كجــا چشـم فسونساز تو را داشـت
به روي بـــرگ زيباي گــل ســرخ
نهــادم با لبــــي غمگيــن لبـــــم را
به اميـــدي كــه با يـــــاد لــب تـــو
به صبح آرم به شـادي يك شبـــم را
ولــي هـــر چند بوسيــدم گلـــت را
دل تنـگم چــو غنچه هيـــچ نشكفت
در آن حالــت كه گــرم بوســه بودم
گــل سـرخ تو در گوشم چنين گفت:
گل سرخم مخــوان اي عاشـق مست
كه من پيـــش لـــب يــار تو خـــارم
به سرخي گر چه دارم رنگ آن لب
ولي شيــــريني و گرمــــي نــــدارم